Si hay humo, hay fuego (ofwel: waar rook is, is vuur)
Dag lieve lezers,
Aangezien ik mijnblog graag een beetje interessantvoor jullie probeer te houden, heb ik hierbij´gelukkig´weer een Aventura met hoofdletter ´A´voor jullie...
Afgelopen weekendheb ik doorgebracht op Lake Titicaca, met een hoogte van ongeveer 3900 meter het hoogtsgelegen navigabele meer ter wereld. Heerlijk om weer eens ´bootje te varen´! Eerst een bezoek aan de drijvende eilanden: niet alleen de eilanden, maar ook de huisjes en boten zijn van riet gemaakt. Bijzonder toeristisch en maar de vraag of deze mensen hier echt wonen, of hier alleen tijdens werkuren vertoeven.. Daarna op naar Amani, waar we allemaal bij verschillende families verbleven (wat werkt volgens een roulatiesysteem, zodat de gehele gemeenschap profiteert). Helaas was mijn gastfamilie (waar ik gelukkig met iemand anders samen was) niet heel erg van het meelaten kijken van toeristen in hun huis, dus voor ons was het meer een hostal, waarbij we behalve de moeder en 1 dochter de familie niet hebben gezien, ons eten opgediend kregen in onze eigen kamer (en bovendien min of meer gedwongen werden souvenirs van hen te kopen). Hilarisch was wel onze feestavond, waarbij we allemaal (dus ook alle ´gringo´s´ van andere boten) gekleed werden in de plaatselijke traditionele (niet erg slank afkledende) kleding en ook de traditionele huppeldansjes hebben geprobeerd. Na een bezoek aan nog een ander eiland op zondag, was het tijd om aan de terugreis te beginnen, lekkerin het zonnetje op het bovendek. Vanzelfsprekend werden er grappen gemaakt toen de motor uitgezet werd, maar...het grappige was er heel snel af toen we al snel na het opnieuw starten van de motor een knal en gegil van beneden hoorden...en al snel doorhadden dat de boot in brand stond! Uiteraard paniek alom, iemand die in het water viel, de vraag of we allemaal in het (prachtig blauwe maar met 9 graden ijskoude) water moesten springen of niet en meest belangrijk: of de motor zou exploderen of niet..Vervolgens ramen die knappen cq stukgeslagen werden om mensen naar buiten te laten klimmen en makkelijk brandbaarmateriaal dat naar buiten wordt gegooid...En gelukkig een aantal stoere mannelijke medepassagiers die het vuur probeerden te blussen. Het leek erop dat onze gids slechts een beginnerslesje crisismanagement heeft gehad, want het enige dat hij (in paniek) kon uitbrengen was ´Geen paniek´. Gelukkig heb ik dat onderdeeluitgebreid kunnen oefenen tijdens de vele brandoefeningen op mijn werk (waarvoor dank, Bennie), dus ik heb een veilig plekje op het voordek opgezocht...waarbij ook maar weer bevestigd is dat brandblussen niet genetisch bepaald is (brandweermandochter zijnde).Vervolgens zijn we gered door 2 andereboten (1 voor onze drenkeling die vrij ver van de boot was weggedreven endie gelukkig niet onderkoeld is geraakt). De reddingactie schijnt gefilmd te zijn enop youtube gezet te worden,zodra ik de link heb ontvangen, laat ik het weten. Reconstructie heeft opgeleverd dat er geen dop zat op debrandstoftank, en dat die tank door de enorme deining op de golven is omgevallen.Vervolgens heeft onze schipper (geschatte leeftijd: 15 jaar) dit opgedweild en vervolgens de motor opnieuw gestart. Je hoeft niet veel technische kennis te bezitten om te weten dat daarbij een vonk ontstaat...Eind goed, al goed, maar zeker erg spannend en reden genoegommijn geplande bezoek aan een eiland op hetzelfde meer aan deBoliviaanse zijdemaar te skippen. Oftewel, vandaag ben ik (met2 medepassagiers) aangekomen in La Paz in Bolivia!
Ik zal jullie ook nog even bijpraten over mijn laatste weken in Peru.Na twee weken in de stad Cusco, ben ik de ´Heilige Vallei´ ingetrokken met Nederlandse medespaansstudente Merel, die...een nichtje blijkt te zijn van niemand minder dan mijn Grote (ex-) Baas Herman L. bij Essent/Enexis (inmiddels dan ook beter bekend als ´oom Herman´). Dus als ik via die weg nog iets voor jullie kan betekenencollega´s....4Incaruines in 4 dagen (voor de kenners: Chincero, Pisac, Moray, Ollaytamtambo), met als toetje Machupicchu, de Incastad die voor de Spanjaarden verborgen is verbleven (omdat destadten tijde van de inval al onbewoond was).
Voor mij geen (alternatieve) Incatrail, maar gewoon lekker met de trein en de bus. Indrukwekkend door ligging in de bergen, grootte van de site en staat van de bouwwerken (ok, en een beetje door de lama´s).Terug in Cusco nog even een folklorisch dansoptreden bezocht, met prachtige klederdrachten en bijzondere huppeldansjes,natuurlijk nog even een salsalesje meegepikt en nog een paar avondjes naar onze favoriete kroeg ´7 Angelitos´(met leuke livemuziek, hoewel 3x precies hetzelfde optreden wel gaat vervelen...).
Daarna samen met Merel naar Arequipa, waar we onder andere Harry Potter (in het spaans) en Juanita hebben bezocht. Juanita is een van de kinderen dieongeveer 500 jaar geleden op grote hoogte geofferd zijn aan deberggoden (waarvan werd gedacht dat die boos waren wanneer er een vulkaanuitbarsting plaatsvond) en die door de enorme kou op die hoogte (-20 graden) perfect behouden zijn...Verder hebben we ´Toro Muerto´bezochtin Corire, waar allereerst het oude mannetje van het hostal zich opwierp als hulpvaardige gids (en ons als middagactiviteit naar een soort Jurassic Park heeft gestuurd, waar we de voetstappen van een dinosaurus hebben kunnen bewonderen). Vervolgens, terwijl wij heerlijk zaten te genieten van soep met onder andere kippetenen en kippekeel (en andere vreemde onderdelen)en vervolgens de rest van de kip als hoofdgerecht (voor ons beiden), was er gewoon iemand overduidelijk foto´s aan het maken van deze twee blonde gringa´s (buitenlanders)...Terug in Arequipa was het tijd voor de 469e verjaardag van deze stad, wat gevierd werd met (tegenvallend) vuurwerk, diverse optochten met veel muziekkorpsen en in klederdracht dansende mensen (maar ook wagens waar vanaf diverse groente het publiek in wordt gegooid, inclusief volledige bloemkolen)en ook nog de plaatselijkzeer populaire band ´Grupo 5´.
Daarna zijn we doorgetrokken naar de Colca Canyon, niet de diepste canyon van de wereld, maar wel dieper dan de Grand Canyon. Ontzettend veel reisbureaus bieden korte (2 dagen) en dure trips hier naar toe aan, dus..besloten wij op eigen houtje te gaan, wat prima te doen is en bovendien erg leuk. Voor de oplettende lezers die zich nog kunnen herinneren dat ik meerdaagse wandelingen had afgezworen: het grote verschil met de vorige keer is dat ik nu wel geacclimaiseerdwas,dat de wandeling ´slechts´tussen 2100men 3200m plaatsvond en dat we niet hoefden te kamperen. Toen we om ongeveer 18.30h met de bus aankwamen in het donkere en uitgestorven Pichollo konden we gelukkig terecht in het hostal-in-aanbouw, het al oudere hostal-tevens-enige-restaurant gaf aan die dag gesloten te zijn en ook de 3 winkeltjes wilden niet voor ons koken..gelukkig hebben we uiteindelijk een bordje soep en thee kunnen scoren bij het nichtje van de hostalbaas. Ditzelfde nichtje beweerde dat er een bus zou gaan om 5.00h (wat wij te vroeg vonden) en daarna pas om 9.00h. Dat leek ons sterk, wij besloten te gokken op een bus om 6.00h. En die was er, sterker nog, er waren er zelfs twee! Maar...erachteraan rennen had geen zin, die hebben we dus gemist. Dat werd duste voetop naar Cruz del Condor om ontzettend veel Condors van heel dichtbij te kunnen spotten! Vervolgens verder gelopen naar Lluara (in totaal 9 uur gelopen die dag!), waar we werden verrast door de afwezigheid van elektriciteit, de verdriedubbeldeprijs van water (wel terecht als je bedenkt dat dat per ezel aangevoerd moet worden) en ..de aanwezigheid van 2 hot springs, waar onze spieren even heerlijk konden ontspannen. In Fure, onzevolgende bstemming, kregen we een huisje aan de afgrondtoebedeeld, grotendeels bestaand uit golfplaten, zodat we een groot deel van de nacht wakker hebben gelegen in de verwachting dat ons hele huisje weg zou waaien! Maar een uitzicht vanaf de (dorps-)WC zoals ik nog nooit eerder mee heb mogen maken - recht de canyon in. De volgende bestemming was Sangalle, het diepste punt van de Canyon en door warme temperaturen ook wel Oasis genoemd, en de bestemming van alle tours. Deze dag hadden we erg leuk wandelgezelschap, namelijkeen hond.Toen wij eenmaal in het zwembad lagen is hij waarschijnlijk weer terug gelopen (ongeveer 6 uur...). De laatste etappe betrof een klim van ruim 1100m in iets minder dan 3 uur. En daarna wederom relaxen in de hotsprings (in Chivay).
Na 8 weken Peru ben ik heel benieuwd wat Bolivia mij gaat brengen! En...natuurlijk hoe het met jullie gaat! Dank voor alle leuke reacties en mailtjes!
Besos! Carolien
Topitop!
Dag allemaal,
Even een berichtje vanuit Cusco- wat een heerlijke stad! Smalle steile straatjes met kinderkopjes, veel pleinen/parken met kerken, normaal gesproken overdag een heerlijk zonnetje. Maar als die er niet is, is het ook échtkoudhoor,had me nooit zo gerealiseerd dat verwarming - in huis maar ook in restaurantjes en scholen - zo'n grote luxe is...Gelukkig bieden mijn nieuwe aankopen,eentrui van alpacawol en een extra lange broek (gekocht bij de winkel met de aansprekende naam ´Topitop´) enige uitkomst. Maar er is vooralveel te doen,op cultureel- en uitgaansgebied (met onder andere gratis salsalessen in de salsateca). OK, wel veel toeristen, maar blijkbaar niet zo veel als normaal in juli. Oftewel, een ideale locatie om weer eens wat langer te verblijven leek me zo. Ik ben weer voor 2 weken de schoolbanken ingedoken (spaans), met name om op te halen wat ik wel heb geleerd (heel kort) maar nooit gebruik dus nu alweer vergeten ben...Mijn praktijkles vindt ook echt in de praktijk plaats, dus dan ga ik met mijn lerares naar de markt of het museum. De school is een NGO, met als ambasatrice Evi Hanssen, presentatrice van TV-programma Expeditie Robinson én in juni uitgeroepen tot meest sexy vrouw van Belgie. Fairplay heeftalleenstaandemoedersopgeleid tot lerares en biedt hen ook nu nog ondersteuning, onder meerdoor middel van de verplichting te sparen wanneer ze in een maand meer verdienen dan 500 soles (wat neerkomt op ongeveer 125 euro). Dat dat nodig is blijkt maar weer uit het verhaal dat er een een lerares was die vertelde bang te zijndat haar dochter kanker had, en dat wilde laten onderzoeken in Lima. Om dat te kunnen financieren heeft de school haar voor een bepaalde periode voor meer lessen ingepland - totdat ze op een gegeven moment op school kwam met een nieuwe neus (en vervolgens ontslagen werd). Zie http://www.fairplay-peru.org/maar kijk met name eens op http://www.fairplay-peru.org/en/Sponsors/Welcome/voor het verhaal van mijn lerares Martha, of, voor de meer visueel ingestelden een filmpje op http://www.fairplay-peru.org/nl/Sponsors/welkom_sponsors/. De school bemiddelt ook in vrijwilligerswerk, en was er zowaareen project waar je voor een paar dagen aan kan schuiven (in plaats vande gebruikelijke minimumperiode van 4 weken). Oftewel, vorige week ben ik 3 dagen (in verband met wederom een staking van het openbaar vervoer konden we 1 dag niet gaan) naar een soort naschoolse-opvang geweest, voor ongeveer 25 kinderen (en met ongeveer 10 vrijwilligers..). Thema van deze 2 weken is ' Vrede'. Elke dag hebben we daar een verhaal over gelezen en vervolgens geknutseld, onder andere een vredesmedaille (a la Nobelprijs voor de vrede). Dat was lang geleden, dat ik ik in de weer ben geweestmet waterverf, stiften, knippen, plakken, etc. Verder engelse les door middel van plaatjesbingo en gezamenlijk ' hoofd, schouders, knie en teen' envoetballen en volleyballen, waar ik als antibalsporter vanzelfsprekend niet aan mee heb gedaan. Leuk om te doen, maar...wat een chaos! Iedereen komt namelijk op verschillende tijden binnenvallen, waardoor sommigen al beginnen met knutselen voordat het verhaal is verteld en dus voordat ze goed weten wat de opdracht is. Nou ja, doel is volgens mij met name ze van de straat houden, en dat werkt in ieder geval. Deze week ga ik nog 3 dagen -dinsdag is eenfeestdag in verband metDag van de Onafhankelijkheid. Zaterdagavond hebben we afscheid genomen van een studente die tevens voor de school heeft gewerkt, met meer leraressen dan studenten (want die zijn erwederom niet..). Gegeten en film gekeken, en daarna flink gedanst, waarbij de maatbekers met ´cuba libre´behoorlijk snel rond gingen (en bevestigdgeziendat de 2 grootste feestbeesten mijn leraressen zijn). Envervolgens..voor de 4e keerdeze week naar dediscoteca;-)
In Huaraz had ik na 2 dagenherrstel van de bewuste Santa Cruz Trek ook weer voldoende energie om me uit te leven op de plaatselijke dansvloer,met diemede ex-Essenter (eigenaar hostal). Daarna heb ik tussenHuaraz en CusconogIca en Nasca aangedaan. Ica, of eigenlijk Huacachina, staat bekend om de grootse zandduinen en de mogelijkheid om te sandboarden (wat dan ook het enige is dat daar is te doen). Inderdaad een indrukwekkend zandlandschap, waar we met ' buggy's' doorheencrosten en vervolgens...op onze buik van een drietal behoorlijke hoge en steile duin afgegleden, super! In Nasca zijn de beroemde Nascalijnen te bewonderen, een aantal figuren (met name dieren) aangebracht door de Nascacultuur (een van de vele voorvaderen van de Inca's). Dé manier om dat te doen, is door middel van een klein vliegtuigje (piloot en 5 passagiers, waarvan 2wiens maag hiertegen niet bestand was..).Geen absolute mustsee wat mij betreft, maar wel leuk om het landschap vanuit de lucht te zien.
Dat was het weer voor nu. Ik ga mijn huiswerk maken..
Liefs, Carolien
Toerisme is...
Lieve allemaal,
Ik had altijd al zo mijn vermoedens, maar nu weet ik het zeker - extreme hoogte en Carolien gaan niet samen! Na een nachtbusrit ben ik maandag aangekomen in Huaraz, het plaatselijke mekka voor allerlei outdooractiviteiten. Aangezien er stakingen waren aangekondigd voor de volgende dag (met wegblokkades), besloten we (Laura, Peter en ik), op aanraden van de reisorganisatie, om nog diezelfde dag te vertrekken naar het startpunt van de Santa Cruz Hike in de Cordillera Blanca (4 dagen, kamperen op 3800m (2x) en4250m).Overigens na uitgebreide navraag over de moeilijkheidsgraad van de hike, wat geen enkel probleem zou zijn. Nou, dat was het dus wel! Wondermooie uitzichten over sneeuwtoppen,azuulblauwe merenen alle ezeltjes met bepakking, maar de hoogteziekteverschijnselen (enorme hoofdpijn en misselijkheid), moeilijkheden bij beklimmingen (ivm hoogte maar ook ivm gebrek aan energie ten gevolge van hoogteziekte) en de enorme kou hebben op mij nog meer indruk gemaakt....Elke dag lagen we om 18h met al onze kleren (inclusief muts en sjaal) in onze slaapzakken(naar mijn idee niet van het allerbeste isolerende materiaal...). Met als traktatie de laatste nacht: warm water in onze waterfles! Het 'leed' werd een beetje verzacht door een veelheid aan cocathee,warme chocolademelk en goed eten door onze kok Jesus (hele normale naam hier). In Jesus we trust! Als gids deed hij het (ondanks 20 jaar ervaring) iets minder, aangezien hij de te lopen afstanden altijd aangaf in zijn tempo en bovendien op de zwaarste dag de keuze heeft gemaakt om niet te kamperen in het dichtstmogelijkekamp - in tegenstelling tot zijn voorspelling van 6-8 uur waarvan 2,5 klimmen, kostte dit in totaal 10 uur waarvan 500mklimmen in 4 uur... Kortom,'Toerisme is..geld betalen om je af te laten matten'. Deze dagen heb ik werkelijk voor het eerst sinds mijn vertrek terugverlangd naar mijn eigen warme bed...omdaarvervolgens snel achteraan te denken'of een willekeurig hostalbed'...
Hierbij nog even overzicht van wat ik daarvoor zoal heb beleefd - als toevoeging bij de foto's.In aansluiting op mijn vorige blog, heb ik allereerstweer eens een vulkaan bezocht: Chimborazo, met6319mde hoogste top van Ecuador. Wederom tot ongeveer 5100m, wederom last van de hoogte (!), wederom de top in de wolken en wederom met MTB naar beneden...dit kan ik nu dus wel spreekwoordelijk ´afvinken´ lijkt me zo (ware het niet dat dat geen doel op zich is).De50 km (bergafwaarts) door het landschap diewe vervolgens nog hebben gedaan waren toch minstens zo indrukwekkend, met lama´s, kleurrijk gekledebevolking aan het werk op het land en natuurlijk de mooie uitzichten. De volgende dag met de bus naar Alausi, aangezien de trein helaas niet bleek te rijden.Onder leiding van de zeer invloedrijke president Alfarro is destijds een heel railnet aangelegd, echter, het gehele traject is verwoest als gevolg van aardbevingen. Slechts Riobamba-Alausi-Sibambe, inclusief het zogenaamde ´Devil´s nose´ traject is nog in (toeristisch) gebruik(met tot ongeveer 2 jaar geleden de mogelijkheid om op het dak te zitten). Eerlijk gezegd viel de treinrit een beetje tegen, hoewel, een knap kunstje ´draaien/keren´ in de bergen met handmatige bediening van dewissels.
Daarna was het dan tijd voor de Galapagoseilanden! In verband met een kleine tijdstressaanval heb ik deze tour vrij snel geboekt, best eeninvestering voor een impulsaankoop (maar lang leve de lage dollar). Het deed me dan ook goed om van mijn medebootgenoten te horen waarom zij (na uitgebreid kijk- en vergelijkwerk van allerlei aanbieders) juist voor deze trip hebben gekozen, en dat die redenen mij ook erg aanspraken. Oftewel; 16 passagiers op een recentelijk gerenoveerde boot met de aansprekende naam ´Amigo´s´, met een interessante, uitgebreide route langs de eilanden aangezienwe met name ´s nachts varen (wat overigens wel inhielddat mijn hutgenootje de eerste nacht gelijk enorm zeeziek was..heb zelf voor de zekerheid dus alsnog ook maar wat zeeziektepillen ingeslagen, maar heb gelukkig nergens last van gehad). Bovendien relatief goedkoop, wat natuurlijk met name ´backpackers´aantrekt. Voor de kenners, we hebben de volgende route afgelegd: Santa Cruz (met bezoek aan Charles Darwin Center), Floreana, Española, San Christobal en vervolgens terug naar Santa Cruz. De Galapagoseilanden staan bekend om een unieke flora en fauna, in verband met een geisoleerde ligging en tegelijkertijd verschillende invloeden (over zee en door middel van wind). Aangezien de dieren die hier leven nooit bedreigd zijn door de mens, zijn ze van erg dichtbij te benaderen. Een overzicht in vogelvlucht: zeehonden, zeehonden en nog eens zeehonden. En verder allerlei soorten schildpadden (land en zee), leguanen (land en zee), albatrossen, pelikanen, fregatvogels, bluefooted boobies, krabben, een haai en heeeeel veel vissen.Voor mij was de absolute topper het zwemmen met zeehonden. Op de kant (lees: strand) lijken het zulke luie wezens, maar in het water zijn ze erg nieuwsgierig en speels! Na 5 dagen op de boot zijn we met de helft van de boot naar Isla Isabella gegaan (dmv een 2 uur durende rit op een speedboot, die de speed erbehoorlijk in had..), waar we oa een tocht naar, jawel, een vulkaan hebben gedaan. Dit was echter totaal verschillend van de vulkaantochten zover. Allereerst gingen we per paard (waar ik mee te doen had, aangezien de ondergrond best lastig was, maar de paarden wel opgejaagd werden door de gids). Bovendien was deze vulkaan slechts 1200m hoog en recenter uitgebarsten (30jaar geleden), waardoor er ook veel kleuren gesteente en begroeing te zien waren.
Na dit paradijsjeben ik weer terug gegaan naar Cuenca, de stad waar ik mijn tweede lesweek ook heb doorgebracht. Hoewel ik slechts 5 dagen bij Fabiola en Vanessa had gelogeerd, werd ik met open armen ontvangen en deden ze weer als vanouds hun best om mij overal mee naar toe te nemen - oa bioscoop en als toetje nog een DVD in bed, vriendinnenbezoek nadat een oma was overleden, etentje met vriendinnen.Oftewel, echt weereen beetje het gevoel in de´normale´wereld te verkeren, met mobiele telefoons, laptops en met name geld. En, ook niet onbelangrijk, vrouwelijke locals in plaats van alleen maar mannelijke..Indrukwekkend om de groteverschillen te zien tussen arm enrijk in een land. Gek genoeg zou ik verwachten dat de mensen in de bergen meervermogend zouden moeten zijn met de veelheid aan grond enproducten.De mensen aan de kust lijken het armst, maar levendan ook erg met de dag(dus geven hun geld liever vandaag uit aan bier dan het te sparen voor een wellicht betere besteding in de toekomst).
Vervolgens ben ik doorgereisd naar het plaatsje Vilcabamba, waar ik op het busstation mijn nieuwe reismaatje heb ontmoet,de franse Nina.Zondag heb ik mezelf getrakteerd op eenheerlijke 1-uur massage (voorslechts 10 dollar), vervolgens zijn we op pad gegaan voor een hike....die opz´n Ecuadoriaans niet echt goed aangegeven stond, waardoor we de laatste uurtjes in het donker hebben gelopen (gelukkig met zaklamp), al klimmend in en uit dedrooggevallen rivier, aangezien het pad gedeeltelijk verdwenen was...Eenmaalterug in de bewoonde wereld hoorden we dat hier ontzettend veel grote gevaarlijke slangen leven...Spannenddus....
De volgende dag was het 29 juni, oftewel de gedenkwaardige dag waarop mijn90-dagenvisum voor Ecuador afliep.We zijn Perubinnengekomen via Piura, waar we ons gelijk in de woestijn waanden, vervolgens doorgereisd naar Chiclayo.Dit was een zeer interessant bezoek, aangezien Nina ´Biodanza´(een soort ontspanningswijze met muziek/dans) beoefent, en via dat netwerk een contact had in een deze stad. Dat betekende dus een persoonlijke rondleiding, inclusief (eindelijk! eindelijk mensen die met me mee wilden) karaokebar en het bijwonen van een therapeutische Biodanzasessie - met ex-drugsverslaafden. Voor mij als nuchtere Hollandse wel wat vreemd (hoog knuffelgehalte na iedere oefening), maar indrukwekkend om te horen van deze mensen hoe belangrijk deze therapie voor hen is (en hoezeer ze ons bezoek waardeerden).Volgende plaats van bestemming was Trujilo, waar we verkozen aan het strand te verblijven in Huanchaco - in verband met bewolking en kou niet echt een succes. Hier hebben we diverse ruinesbezocht (Chan Chan, Huaco del Sol en Huaca del Luna).
Zo, dat was het wel weer voor nu. Heb me voorgenomen dit weekend puur te gaan genieten van de warme douche en een bed en wel inhet hostal met de aansprekende naam'Caroline's lodging'.Vlak voor mijn aankomst in Huarazbesloot ik in een ingevingnog even na te kijken waar in Peru een van mijn (vele) Essentcollega´s ook alweer een hostal heeft, waarover hij veel geschreven heeft op intranet. Inderdaad, Huaraz. Nu vroeg ik me al af of mijn geheugen mij in steek liet (het ziet er namelijk zo anders uit dan verwacht), maar nu blijkt dit het hostal van zijn schoonfamilie te zijn...en gaan we nu zijn hostal (alleen privekamers, geen slaapzalen) bekijken. Grappig om hier nu zelf te zijn!
Geniet vande rest van het weekend en, voor zover je tot de gelukkigen behoort, van je eventuele vakantie!
Un embraso, Carolien
Amor y Amazonia
Amor y Amazonia
Dag allemaal,
Goed om te lezen dat jullie me nog niet vergeten zijn en dat ik dus de vraag krijg waar mijn volgende blog blijft...bij deze dan eindelijk. Een duidelijk geval van ´geen bericht is goed bericht´ hoor!
Eerstebestemming na mijn laatste update was Canoa, eenklein kustplaatsje nog meernoorderlijk.Zoalsvoorveel plaatsen in Ecuador geldt:NU nogredelijk rustig, maar waarschijnlijk het Montañita van de toekomst. Oftewel: 17 km strand,rotsen en grotten en volop gelegenheid voor surfen en bodyboarden - ware het niet dat degolven helaas niet zo goed waren- en volop seafood,mmm! Met name veel garnalen (camarones) en ceviche (een soort soep met vis en groente, die gegeten wordt door er gebakken plantaan of rijst aan toe te voegen). Aanhet strand talloze strandtentjes, rijkelijk voorzien van allerlei vers fruit om cocktail mee te brouwen en dievoornamelijk in het weekendgeopend zijn als er ook veel Ecuadorianenhet weekend doorbrengen.In het kader van mijn doelstelling ´kennismaken met andere culturen´ leek me deze omgeving van zon, zee en strand met allemaal knappe mannen een ideale gelegenheid om hetonderwerp´liefde´ ofwel ´amor´eens uitgebreid uit te diepen. Voor dit onderzoek heb ikeen t-shirtbeschilderaar uitgezocht,ruim 2,5 week uitgetrokken en het heeft interessante resultaten opgeleverd. Het opent namelijk deuren om bij mensen thuis te komen (vrienden en familie),het helpt om inzicht te krijgen inde drugsverkooppunten en de werking van politie-in-burger (verkleed als toerist, terwijl iedereen weet dat polit.iemannen kaalgeschoren zijn) en levert gratis priveles Spaans op (een uitbreiding van mijn woordenschat!).Zohebben we de garnalenkwekerij van zijn vader bezocht, ter plekke garnalen en krab gevangen, gekookt en opgegeten aan de rand van de kweekvijver...Ook hebben we een vriend bezocht in Pedernales. Aangezien ik zelf daar de grootste bezienswaardigheid was, hebben we met de motortaxi het (verder gelegen) strand verkend. Verder veel zonsondergangen en kampvuren met livetrommelmuziek en zang. Slechts 1x inclusief politie-inval, waarbij alle mannen werden gefouilleerd (blijkbaar mogen ze vrouwen niet zonder directe aanleiding fouilleren).Ik heb me wel verbaasd over het hoge ´rondhanggehalte´ van met name de jongeren, hoeven die mensen niet te werken?Uiteraard was ik ook benieuwd of het waar is wat ze zeggen over latijns-amerikaans bloed... Voor het antwoord op deze vraag verwijs ik graag naar mijn schaduwblog
Na 2,5 week realiseerde ik me ineens dat mijn 90 dagen-visum eind juni afloopt en is toch nog wel een aantal dingen die ik wil doen voordat ik Ecuador ga verlaten. Heerlijk, reizen zonder plan, maar wat vliegt de tijd! Oftewel, vorige week woensdag ben ik vertrokken naar Baños, een klein maar toeristisch plaatsje aan de voet van een vulkaan. De reis op zich was weer een voorbeeld van het feit dat de busmaatschappijen hier niet werken om de klant te helpen, maar puur denken in eigen verkoop. Zo had ik zelf een route uitgestippeld, maar heeft een busman me toch weten te overtuigen dat ik dan via een bepaalde plaats zou moeten reizen (waar niet toevalligerwijs zijn bus langs zou gaan), wat me al gauw een aantal uren extra in de bus heeft opgeleverd, grrr. Hier heb ik een tour gedaan in een chiva (open bus, nogal koud met regen..!) langs allerlei watervallen, samen met een klas Duitse scholieren - ongelooflijk om te merken dat ik blijkbaar maximaal 3 talen op een moment kan spreken, ik kon geen woord duits uitbrengen. Tja, na mijn bezoek aan Fox do Iguazu in Brazilie/Argentinie kan waarschijnlijk geen enkele waterval mij meer imponeren..'sAvonds met een jongen van de tour agency naar de salsatec, waar ik me dusdanig heb uitgeleefd met Merengue, dat ik de volgende dag zelfs spierpijn had in mijn kont!Van te voren duidelijk vermeld dat dat op puur vriendschappelijke basis zou zijn, helaas toch afgesloten met een kleineruzie. Pfff...De volgende dag eerst lekker gerelaxd in een van de vele natuurlijke warmtebronnen (waar ongelooflijk maar waar een groepje meisjes, waarschijnlijk afkomstig uit een afgelegen gebiedgillend het bad verlieten zodra ik erbij wilde komen...). Daarna een 3-daagse tour geboekt naar de jungle. Dat stond in eerste instantie niet op mijn programma, maar nu ik hier 3 maanden in Ecuador ben wil ik dit deel toch niet missen. Het was een ontzettend leuke, interessante en goed georganiseerde tour! Op de eerste dag was ik alleen met een Canadees stel en de gids die zichzelf Pajaro ('vogel') laat noemen. De volgende dag kwamener nog 6 andere mensen. Een erg gezellige groep, met Pajaro als echte sfeermaker - waarvoor hij mij met name gebruikte om grappen uit te halen. Tja, ' Carolina' is nu eenmaal makkelijk te onthouden voor Ecuadorianen..En oh ja, ik weet bijna zeker dat ik een tour in de buurt van Puyo had geboekt, maar op de dag zelf bleek het toch Tena te zijn (3 uur verder weg dus). Nou ja...We begonnen met een bezoek aan een plaatsje waar een bepaalde aapsoort gewoon in de bomen op het dorpsplein leven. Vervolgens kregen we onze regenlaarzen aangereikt, en zijn we in de kano naar onze lodge gevaren, die namelijk niet per auto is te bereiken! Na ons gezicht beschilderd te hebben met natuurlijke verf (haha), hebben we per voet de jungle verkend en kennisgemaakt met allerlei natuurlijke geneesmiddelen enliaangeslingerd.Naast geneesmiddelen vooral ook veel fruit: bananen, mango's, limoenen, sinaasappels, grapefruit..De volgende dag hebben we oa een museum bezocht waar we allerlei jachtmethoden hebben gezien en een daarvan zelf hebben uitgeprobeerd. Ook hebben we een dierenopvang bezocht. Bijzondere dieren gezien, maar vooral met mijn neus op de feiten gedrukt wat mensen dieren blijkbaar aan kunnen doen (door ze uit hun natuurlijke omgeving te halen). Verder een familie bezocht waarbij we hebben gezien hoe juca wordt geoogst en bereid, en een houtsnijderij bezocht. 's avonds junglespaghetti gegeten, junglethee gedronken en vervolgens junglejuice, lekker in de hangmat bij het haardvuur. Daarna heerlijkslapen met alle nachtgeluiden van de natuur. De volgende dag nogmaals rondgelopen en gekookt in een huis in de jungle, inclusief....chocolade! Dit had Pajaro mij op dag 1 beloofd en beloofd is beloofd...Fantastisch om dit hele proces te zien: de vruchten aan de boom, het bakken en pellen van de gedroogde vruchten en vervolgens malen en smelten met toevoeging van water en suiker...Mmm!
Gisteren ben ik samen met het Canadese stel doorgereisd naar Riobamba, waar we vandaag de markt hebben bezocht (die een beetje tegenviel). Morgen gaan de we plaatselijke vulkaan Chimborazo bezoeken en mountainbiken, vrijdag in de trein naar Alausi. En dan zondag...naar de Galapagoseilanden!
Foto's volgen binnenkort. Ik hoop dat allesgoed gaat bij jullie en zie uit naar jullie verhalen!
Un embraso, Carolien
Moddermaskers, kitesurfen en pannenkoeken
Dag allemaal,
Gek hoor, om te lezen over de slechte economie terwijl ik hier gewoon werkeloos van een oneindige vakantie zit te genieten...Nou ja, werkeloos - ik krijg gelukkig nog steeds salaris! Wat betreft Mexicaanse griep ben ik hier volledig safe, in Ecuador is nog geen enkel geval gesignaleerd.
Hierbij weer even een verslag van mijn belevenissen. Waar waren we gebleven...
In mijn eerste week hier waren er behoorlijk veel andere studenten, zodat ook de kookles doorgang kon vinden. Nou ja, les...meer een etentje bij directeur Manuel thuis, die in een goed beveiligde ´compound´woont. Biertjes drinken in de tuin enkaraoke zingen (is hier in Manta erg populair, het barst van deKaraokebars) voor de mannen, toekijken hoe vrouw Rosie ´Calamares Coconado´bereid in de keuken voor de vrouwen. Heeeeerlijk gegeten! Op vrijdag dansles op het dakterras van de school met eenleraar die de volgende les zo onbeschoft en dom is geweest om de camera van een van de studenten te stelen uit het appartement dat onderdeel uitmaakt van het schoolgebouw...daadkrachtig optreden van Manuel heeft ervoor gezorgd dat de beste man in tranen de camera terugheeft gebracht (maar dat is waarschijnlijk slechts toneelspel), na het weekend ook de 50 dollar en natuurlijk zijn baan als dansleraar kwijt is..Zaterdag zijn we met 4 studenten om 4 uur ´s ochtends vertrokken om te gaan raften, 4 uur rijden verderop. Genoeg ruimte in het busje om te slapen, maar...de hobbelige weg liet dat niet echt toe. Eenmaal op de plaats van bestemming was het even de vraag waar we te water konden gaan, in verband met een erg hoge waterstand (veel regen in de voorgaande nacht) met als gevolg extra wild water.
Ook al heb ik al wel vaker geraft (met als ik het me goed herinner graad 4), werd ik toch wel weer een beetje zenuwachtig tijdens het veiligheidspraatje: wat te doen als je te water raakt, bv onder de boot, altijd met voeten vooruit drijven in het water, behalve als je bomen tegenkomt..Gelukkig hebben we die tips niethoeven toepassen, want we zijn niet omgeslagen. Het water was erg bruin en, opvallend, gedurende de volledige trip van 27 km erg wild - in tegenstelling tot raftings die ik eerder heb gedaan, waarbij vaak ook hele stukken rustig water gepeddeld moesten worden. Erg leuk!
Toen ik na een vermoeiende dag om 20.30 thuiskwam, bleek de hele familie, in vol ornaat,op het punt te staan naar het verjaardagsfeest te gaan van nichtje Alice, die 15 jaar werd. Aangezien dit een grootse happening is in Ecuador, wilde ik graag mee - al dan niet op mijn teenslippers..! Met recht een culturele ervaring...Het feest vond plaats in een zaaltje, mooi aangekleed met stoelen met witte kleden en roze strikken, mandjes met door oma zelfgemaakte snoepjes op tafel en ´natuurlijk´heel sfeervol op elke tafel een 3-literfles cola, water en een fles whiskey en..TL-verlichting. De 150 genodigden waren familie, vrienden en zelfs collega´s van de ouders. Om ongeveer 22.30h begon de ´ceremonie´, die mij meer deed denken aan een bruiloft dan een verjaardag. De jarige kwam onder luid applaus binnen in een prachtige roze jurk, begeleid door 2 ´bruidsmeisjes´die bloemetjes strooiden, haar vriendje (bij gebrek aan vriendje kan dat ook een broer of vriend zijn) en haar ouders. Na de familiekiekjes werd er eerst een speech gehouden door een tante (´je bent nu geen meisje meer maar een vrouw´) en daarna door de jarige (´bedankt lieve ouders´). Vervolgens werd er een nummer gedraaid over ´vaders en dochters´, waarbij vader en dochter innig dansten en ook degenen die nog niet in tranen waren begonnen te huilen..Daarna een openingswals met haar vader en daarna..kon het swingen beginnen - salsa enmerengue (gelukkig niet alleen in stellen) maar ook reggaeton voor de jongere generatie. Alice heeft vervolgens haar ´roze pantoffels´verruild voor flinke naaldhakken en ging met alle gasten op de foto.
Op een gegeven moment werd Alice op de dansvloer op een stoel gezet, en haalde haar vriendje 15 kousenbandjes van onder haar jurk vandaan om die onder luid gejuich (´hoger´) bij 15 andere meisjes om het been te doen. Om ongeveer 1uur was er even een eetpauze (rijst, kip en salade) om energie te verzamelen voor´Hora loca´, het gekke uur. Hiervoorwordt een speciaal bureau ingehuurd. Eerst oa een breakdancende man die op zijn hoofd kan draaien en eenzeer schaars geklede vrouw, vervolgens kreeg iedereen ballonnen, maskers enkettingen enwerdiedereen in het feestgedruis betrokken. Helaas ´moest´ik toennaar huis,waardoorik het aansnijden van de énorme taart (bij afloop, om ongeveer 4 uur) heb moeten missen. Leuk feestje!
De volgende dag was het tijd om rond te toeren met de auto van de school, met chauffeur en 3 anderen. Langs de ´Ruta del Sol´hebben we een aantal mooie stranden bezocht en een ecologisch park Agua Blanca, inclusief stinkend maar gezond meertje waar we een natuurlijk moddermasker hebben genomen...
Op maandag was ik dus erg blij met mijn allereerste echte uitslaapdag in tijden! Deze week geen Spaans voor mij, maar wel een cursus kitesurfing. Blijkbaar is Manta dé plaats in Ecuador om dat te doen, in verband met (uiteraard) de wind. Eigenlijk had iknog nooit een kite van dichtbij gezien danwel me verdiept in de werking ervan...maar het mooie strand (nietManta, maar Santa Marianita), de zon en het lekkere warme water leken me wel een goede reden om eens kennis temaken met dit fenomeen. Mijn leraar Bryceuit Spanje liet me in les 1 duidelijk merken dat hij niet echt onder de indruk was van mijn natuurlijke aanleg en ik moet zeggendatik nieterg blij was metzijn stijl van lesgeven. Ik betaal tenslotte best veel geld om iets te leren dat ik nog niet kan. Ik kan me voorstellen dat hij soms fel moet reageren als er ´gevaar´dreigt, maar hij gaf me soms het gevoel dat ik niet eens mijn best deed om het goed te doen - wat absoluut onzin is uiteraard.Het voordeel hiervan echter was wel dat hij erg onder deindruk was vande door mij geboekte progressie (vanaf les 2) en ach, ik heb me best vermaakt met zijn armen om meheen op het strand ofsamen met hem´body dragging´in het water. Oftewel: het begon meteen soort ´vliegeren´op het strand met de kite, vervolgens met de kite en Bryce het water in en tenslotte alleen het waterin (én steeds weer terug lopen,niet het leukste gedeelte). Op de laatste dag heb ik nog even geprobeerd op het board testaan, maar ik vond het zelfs lastig het board alleen al voor me te krijgen om erop te gaan staan...Wel gaaf!
Donderdagavondtijdens een etentje in een strandtent is het ideeontstaan om het weekend in Montañita door te brengen, aangezienwe een lift konden krijgen van Manuel, die daar heen zou gaan voor een ´zakenbespreking´met zijn partnerschool. Manta is op zich niet erg bijzonder (behalve het salsaleraarincident zijn ook nog 2 studenten op het strand overvallen door 4 jongens onder bedreiging van een pistool...), dus ´por que no?´, waarom niet? Met de auto is het namelijk slechts 2,5 uur rijden (bus minimaal 4).De zakenbespreking bleek tebestaan uit een etentje waar wij ook aan konden schuiven. Een beetje het gevoel van ´iets pas weten te waarderen als jehet kwijtraakt´, oftewel, heerlijk omweer terug te zijn. Echt een feestweekend met veel cocktails (maar wel met vers fruit, duseen goede manier om aanmijnvitamines te komen, toch?), lekker dansen metmijn blote voetjes in hetzand (in de salsatec aan het strand) en overdaglekker relaxen op het strand. Klinkt misschien weer gek, maar daar was ik in mijn week in Montañita helaas niet aan toegekomen..Zaterdagavond nog eengedeelte van de Miss Montañita-verkiezing bijgewoond; grappig met indrukwekkende kostuums (grote schelpen of bananen op hun rug e.d.) maar helaas zat er niet zoveel vaart in de show. Bijzonder dat ik elkekeer weer versteld sta van dedanskunsten van de Ecuadorianen, terwijl deze Misses toch duidelijk moeite hadden om gezamenlijk een dansje op te voeren.
Afgelopenmaandag en dinsdag had ik nog kitesurfles, voor de rest wandel ik een beetje rond in Manta (ontzettend veel witgoed- en telefoniewinkels). Vanavond gaan Lisette (ander Nederlands meisje in gastgezin) en ik samen pannenkoeken bakken voor de familie en dan is het morgen weer tijd om verder te gaan. Volgende bestemming is Canoa, een klein stukje noorderlijker maar nog steeds aan de kust - naar wat men zegt het mooiste strand van Ecuador.
Ik kijk uit naar jullie verhalen!
Un embrazo, Carolien
Filmpjes, nu echt
Hallo allemaal,
Zoals jullie zullen begrijpen heb ik vorige week pas nadat ik mijn blog had geplaatst, gelezen over de aanslag op Koninginnedag in Apeldoorn, vreselijk!
Dat filmpjes uploaden was nog niet zo makkelijk als het leek...maar het is gelukt! Ik heb mezelf inderdaad getrakteerd op een weekje ´spaans af´, met elke middag kitesurfles. In les 1 hebben we ´slechts´ geoefend met het in bedwang houden van de kite op het strand (een soort vliegeren dus, maar dan met veel meer kracht, oftewel, dat extra gewicht van mijn instructeur was geen overbodige luxe..). Moeilijk voor te stellen dathet het mogelijk isom tegelijkertijd een kite in bedwang te houden en een plank te besturen, maar ..we zullen zien. Muy divertido (erg leuk) in ieder geval!
En oh ja...eerst dacht ik dat het met mijn populariteit te maken had dat ik geen smsjes kreeg na mijn oproep
Tijd voor almuerzo (lunch), dus ik moet gaan!
Carolien
Feliz Cumpleaños a la reina
Dag allemaal,
Terwijl jullie in Nederland allemaal in je oranje outfit aan de oranje tompoucen en het bier zitten (bij wijze van spreken..), is het voor mij weer eens tijd voor een uitgebreide internetsessie onder het genot van een temperatuur van om en nabij 33 graden. Tja, ik heb het jullie al eerder gezegd: het leven van een reiziger is lang niet altijd makkelijk
Zoals aangekondigdheb ik het Andesgebergteverruild voor de kust en dus ook mijn fleeces voor topjes. Vorige week was ik in Montañita en inmiddels ben ik alweer in Manta (zie kaart). Na deze week is mijn ´all inclusive´ programma afgelopen en ik moet zeggen dat ik er na 4 weken ook wel weer naar uitkijk om mijn eigen plan te trekken. Ideaal om veel te doen en te zien in korte tijd, maar...waarom zou ik, ik heb tenslotte alle tijd van de wereld? Volgende week dus eerst maar eens een weekje vakantie om bij te komen van de afgelopen 4 weken
Montañita is echt een wereldje op zich.Het dorpje ligt direct aan het strand, het centrum heeft ongeveer de omvang van een gemiddelde camping in Europa, oftewel...klein. Wel prettig om even weer te mogen ervaren hoe het voelt om 200% veilig te zijn. En tegen zon, strand en cocktails voor 2 dollar zeg ik ook niet snel nee...voor even dan. Wel apart om te zien dat hier ook studenten bijgastgezinnen leven en vrijwilligerswerk doen bv met straatkinderen, om zich na ´werktijd´ in het feestgedruis te storten - wat een contrast. Samen met mijn medestudenten(jawel, deze week wel! vooral veeeeel Zweden) verbleefikineen hostel met mooie cabañas en een zwembad - voor de afwisseling dus even geen familie. De lessen waren opgedeeld in blokken van 2 uur, van 8-10 (en dat in dit feestoord, stel je voor...) en van 1-3. In de tussentijd maakte ik dan mijn huiswerk in de hangmat bij het zwembad of zittend op een rots met uitzicht op alle spectaculaire acties van de professionele surfers....En dan tegen een uur of vier, wanneer de rode vlag waarschuwdeniet verder dan 20 meter het water inte gaan, zelf aan de slag met surfboard. Eerst met behulp van de leraar (tevens salsaleraar) die steeds een duwtje gaf en de golven uitkoos, maar later toch helemaal zelf. Tja..ik had niet echt verwacht een natuurtalent te zijn, en..inderdaad, wat een zelfkennis. Ik denk dat mijn record ongeveer 3 seconden staan is...Maar wel ont-zet-tend leuk om te doen! Zal voor jullie vermaak ook een filmpje uploaden, maar zoals je zult begrijpen: mijn beste resultaten zijn helaas niet vastgelegd op video...In Manta is Kitesurfen erg populair, dus wie weet....
Zaterdagzijn we naar Isla de la Plata geweest, een eiland dat ook wel ´Galapagos voor de armen´ wordt genoemd. Naast ´piqueros de patas azules´ (blue foot boobies) en fregatten hebben we vooral heeeeel veeeeel dolfijnen gezien, minimaal 100, allemaal zwemmend rond de boot, super! Ook hiervan zal ik een filmpje bijsluiten.
Zondag op naar Manta, samen met mijn klasgenoot Johan (Zweed, 21..!). We verblijven bij dezelfde familie. Dit gezin heeft 3 kinderen, Katerina (12), Christina (13) en Juan (16). En zowaar..er wordt gezamenlijk gegeten en getafeltennist,erg leuk. En natuurlijk goed voor mijnSpaans, want deze kinderenzijn strenge leermeesters (oftewel, ze lachen me soms hard uit...). Deze week weer veel activiteiten. Dinsdag hebben we het stadje Montechristi bezocht, met een museum gewijd aan de belangrijkste president van Ecuador en de nieuwe grondwet, niet erg bijzonder. Gisteren ....paragliding aan het strand! Lucky me - er was erg weinig wind, dus ik ben als enige van ons vieren geweest. Zelfs 2x, want ze wilden geen geld (20 dollar) teruggeven terwijl ik de eerste keer maar 3 minuten had gevlogen (tweede keer: 6 minuten). 3x raden - inderdaad, een filmpje. Verder deze week nog koken en dansen zoals altijd, en zaterdag raften. Kortom, ik vermaak me prima!
Hasta la proxima!
Carolien