Life in the freezer
Antarctica.. in alle opzichten een onvergetelijke ervaring, maar ik zal een poging doen om voor jullie een beeld te schetsen.
Allereerst lag het totaal niet in de planning om dit witte continent te bezoeken, maar eenmaal in ´Fin del Mundo, Tierra del Fuego´ (het einde van de wereld, Vuurland) werd ik toch nieuwsgierig naar nog meer schoonheid. Eenmaal een van de gidsen op het zeilschip Europa als kamergenoot in het hostel hebbend en naar haar verhalen van eerdere expedities luisterend was de opmerking ´als er nog een plaatsje over is, hoor ik het graag´ snel gemaakt… en zo 1 dag voor vertrek mijn deelname gegarandeerd. Met gehuurd skipak, wat extra aangeschafte thermokleding en laarzen die nog op de boot waren hoopte ik voldoende gewapend te zijn – dat die laarzen felroze bleken te zijn heeft voor heel wat reacties (van wisselend enthousiasme) gezorgd, maar ik had ze bij wijze van spreken zelf uit kunnen zoeken. Het lijkt de pinguins in ieder geval niet afgeschrikt te hebben
Op vrijdagmiddag 27 november zijn we aan boord gegaan met 21 bemanningsleden en 35 trainees – aangezien het een Special Purpose Ship is zijn er geen passagiers aanwezig. Dit houdt in dat we opgeleid worden tot ware zeelui (nou ja..) en er dus ook een actieve meezeilopstelling is vereist, met name tijdens de oversteek van Zuid-Amerika naar Antarctica en terug. Merendeel Nederlanders, met name alleenreizenden maar vooral ... een enorm relaxte onderlinge sfeer en ontzettend veel lol gehad samen! Zou dat mede of ondanks de aanwezigheid van mensen als de nagellakkende hutgenoot komen die de meeste tijd in haar bed heeft doorgebracht?!
Om 4.00h in de volgende ochtend hebben we Ushuaia achter ons gelaten en zijn door het Beaglekanaal op weg gegaan naar het zuidelijkse puntje land, Kaap Hoorn, en vervolgens de beruchte Drake Passage (een oversteek van ongeveer 450 mijl in 4 dagen). In het Beaglekanaal hebben we voor het eerst mee mogen maken en mee mogen helpen met het hijsen van de vele zeilen – alles op mankracht. Ook is het wachtensysteem gestart, hierbij zijn we ingedeeld in 3 wachten van ongeveer 12 mensen, met als werktijden min of meer 4 uur op & 8 uur af, waardoor je dus ook op tijden als 24.00-04.00 / 04.00-08.00 / 08.00-12.00 aan de beurt bent. Dat klinkt als een eitje, maar zodra we de bescherming van Vuurland kwijt waren, de golven hoger werden en het schip begon te schommelen viel met name de special crew met bosjes neer – ondanks grote aantallen pillen en pleisters – steeds meer groene gezichten en gekleurde emmertjes. Stel je voor: een constant met ongeveer 25 graden van bakboord naar stuurboord schommelend schip, met boeken in de bieb die van de ene naar de andere kant vallen; spookachtig bewegende zeilpakken die hangen te drogen aan een hanger in je hut en niet te vergeten de kotsemmer van je hutgenoot die over de vloer rondschuift... Maar ook eten met uitzicht op afwisselend water en lucht. Worden jullie al misselijk?!
Degenen die op de been bleven stonden in tweetallen aan het roer, op de uitkijk (voor zaken die de radar niet weergeeft) of konden bijkomen onder het genot van een kopje thee in het dekhuis. Geen overbodige luxe wanneer je geheel ingepakt in de sneeuw aan dek staat...met bijbehorend eerste sneeuwballengevecht. Wat een ervaring! Normaal gesproken zou ik waarschijnlijk nooit besloten hebben om om 04.00h eens aan dek te gaan kijken, maar het is geweldig – op een tijdstip dat iedereen slaapt, te genieten van zonsopgang (toen het nog wél donker werd) en te zien hoe de hoge golven ons toch redelijk grote schip kunnen oppakken en weer neerzetten... De veiligheidslijnen aan dek om je vast te houden (of op bepaalde momenten zelfs aan vast te zekeren) waren dus geen overbodige luxe. Na dagen van slechts zee, zee, en zee... en vele albatrossen en een enkele dolfijn was dinsdagavond het eerste land in zicht! Diezelfde nacht is de eerste ijsberg gespot (met een prijs voor degene die deze het eerst heeft gespot én voor degene die het tijdstip het beste heeft voorspeld), niet veel later begon het rondvaren door een ansichtkaartenlandschap wat ons volledige verblijf is blijven verrassen - (tafel)ijsbergen in de meest bijzonder mooie vormen, ijsschotsen, gletsjers en sneeuw en niet te vergeten de in formatie uit het water springende pinguins. Het water is weer rustig, druppelsgewijs komen alle zieken uit hun hutten tevoorschijn en we genieten na het bewonderen van de eerste walvissen van een lunch aan dek .. onder het genot van een zonnetje en strak blauwe lucht! Hoezo koud in Antarctica?! Met het weer hebben we zoveel mazzel gehad – zon en blauwe lucht waren geen uitzonderlijkheid, hoewel we ook wel grijze lucht hebben gezien en tot onze blijheid toch ook 1 landing in een soort minisneeuwstorm. Het is hierdoor wel moeilijk voor te stellen dat het gebied waar wij rondvaren kortgeleden nog volledig dichtgevroren was. Hoewel.. we varen contant tussen de ijsschotsen en ijsbergen, wat extra opvalt als je zelf in de zodiac zit en op het moment dat de boot een tijdje voor anker heeft gelegen en in de tussentijd omringd is door ijs – af en toe zelfs als een soort ijsbreker moet fungeren om weg te komen!
Zelfs het eten was overigens zeer indrukwekkend op zich: elke keer weer zeer uitgebreid en verrukkelijk, met zelfs allerlei zelfgebakken lekkernijen... ik moet nu dan ook nodig op dieet
Vanaf nu hoefden we geen wachten meer te draaien en konden we ons volledig richten op presentaties en films (oa. Life in the freezer, Around Cape Horn, Shackleton en Happy Feet) van educatieve danwel vermakelijke aard, aardappels schillen, genieten van het uitzicht in goed gezelschap, dutten, borrelen in de bar maar bovenal natuurlijk de vele landingen op steeds andere plaatsen en de tours per zodiac (rubberen bijboot). Zwemvest en laarzen aan, via de touwladder van boord zakkend in de zodiac en op naar sneeuw, pinguins (kingband, ezels en Adelie), zeehonden, -leeuwen en –luipaarden, blauwogige aalscholvers, etc.
We hebben een verlaten walvisjachtstation bezocht, de Oekraïense basis Vernadsky (met zowaar een bar en zelfgemaakte wodka) en de Britse basis Port Lockroy (met uitgebreide souvenirwinkel en postkantoor). Zodiactours rond een in 1916 gezonken schip en door het ijsbergenkerkhof (ijsbergen die in verband met een smalle toegang de baai niet kunnen verlaten), onder gletsjers langs, maar ook rond ons eigen schip Europa toen alle zeilen gehesen waren (aan het begin van de terugreis en hoe hilarisch, bij Kaap Hoorn).
Hoofdattractie zijn toch zonder twijfel de pinguins, die zitten overal en blijven geweldig, zelfs tot op de laatste landing! Ongelooflijk om te zien dat deze beestjes geheel niet mensschuw zijn, sterker nog, zelfs nieuwsgierig. Aangezien het broedseizoen is, zijn ze erg druk met het bouwen en onderhouden van hun nest, dat bestaat uit steentjes. Een prachtig schouwspel om te zien hoe ze die steentjes constant bij elkaar proberen te jatten! Daarnaast moet er natuurlijk gebadderd en gegeten worden, dus wordt er druk gewaggeld – het liefst over speciale uitgesleten banen door de sneeuw, de ´penguinhighways´- en gegleden naar het water. We moeten dan ook uitkijken niet teveel veelal kniehoge voetstappen achter te laten om te voorkomen dat de pinguins in de gaten vallen. En wat is nu een betere manier om voetsporen te vermijden? Juist, naar beneden glijden – hier hebben we dan ook een volledige middag aan besteed
Af en toe leek het wel of we in een voorgeprogrammeerde show zaten, wanneer de walvissen op momenten verschenen dat iedereen aan dek was of er net een kliminstructie gaande was. Een 360-graden tour met het schip op dezelfde plaats was ook geen probleem voor de kapitein of stuurman.
De douche met vloerverwarming en door de watermaker gemaakt water is heerlijk, maar er gaat natuurlijk niets boven een lekker bad. En dus.. werd de Europa tot op het strand geparkeerd, kleedden we ons uit bij een ijsblok op het strand, graafden een kuil (of lieten dit door een ander doen
De volgende dag, 5 december, hebben we luid zingend Sinterklaas en Zwarte Piet (beide in prachtig tenue!) via zodiac verwelkomd aan boord – 1 persoon ter waarschuwing in de zak (aangezien ze een bemanningslid met een hard brood op zijn hoofd had geslagen toen ze om een wortel voor in haar schoen had gevraagd de vorige avond in de bar) met daarna onder het genot van zelfgebakken pepernoten minisurprises uitpakken – wat ´n heerlijke Nederlandse traditie!
Alsof dit allemaal nog niet absurd genoeg klinkt, bleek het schip een paar dagen later, terwijl wij aan land waren, volledig opgetuigd te zijn als partyship (met tent, slingers, lampen, Antarcticabier, kapitein als DJ en een uit ijs gehakte pinguin): stel je voor, BBQ en aansluitend disco op het dek, met uitzicht op ijs, ijs en nog eens ijs...waarbij het niet donker wordt, sterker nog, waarbij zelfs een rondje zonnebrillen is gegeven. De volgende ochtend bij het ontbijt kon de schade opgemaakt worden: 1 persoon had met opgeblazen zwemvest aan geslapen, aangezien ze die niet uit kon krijgen (hilarisch!), iemand anders blijkt zijn bekken op 2 plaatsen gebroken te hebben na een val op zijn camera. Dat wil zeggen, dat kon natuurlijk pas vastgesteld worden in het ziekenhuis in Ushuaia, na 6 dagen in zijn bunk doorgebracht te hebben...
Deze dag was het alweer tijd voor de laatste landing van deze reis...maar het zou nog een dag duren voordat we afscheid moesten nemen van het uitzicht op het laatste land en de Drake Passage weer konden verwelkomen. Wederom een prachtdag, met lunch aan dek en vervolgens het hijsen van de zeilen. Ik zat inmiddels al 15 dagen op dit schip en was nog steeds niet hoog (genoeg) in de mast geweest, dus de hoogste tijd om te helpen (nou ja...) de zeilen los te maken op een geschatte hoogte van 25 meter. Geweldig! Eenmaal weer in het Beaglekanaal heb ik de verloren klimtijd nog even goed ingehaald, door op 1 dag alle masten in te klimmen – wat een uitzicht!
De terugweg hadden we helaas weer tegenwind, waardoor we weer vrijwel niet konden zeilen. Dit keer 5 dagen Drake Passage, met ongeveer evenveel uitvallers als de heenweg. Zelf heb ik de heenweg voor de zekerheid een paar pillen genomen, maar de terugweg besloten zonder te kunnen, wat prima ging. In combinatie met mijn enthousiasme voor het leven op zee (en dat voor een roeier die toch alleen van spiegelgladwater hoort te houden?!), is ´kapitein´ dan ook toegevoegd aan mijn lijstje ´Wat ik later worden wil´
Why do all good things come to an end...? Op donderdag zijn we teruggekomen in Ushuaia en vrijdag was het tijd om afscheid te nemen...In plaats van blogschrijven en foto´s uploaden (waar jullie dus nog even op moeten wachten) heb ik met de achterblijvers (passagiers en bemanning) nog 3 dagen afterparty gevierd. Voetbalkijken en picknicken bij onze english patient op bed (met vooral veel chips en bier), die in afwachting is van een liggende vlucht en in de tussentijd in een hotel wordt verpleegd, en natuurlijk in de plaatselijke Ierse pub
En dan staat nu de kerst voor de deur... ondanks de kerstversieringen toch vooral een onwerkelijk idee. In het kader van het al eerder genoemde dieet (én het feit dat Torres del Paine erg mooi moet zijn én ik wel weer toe ben aan wat beweging) zal ik de kerst wandelend doorbrengen in Nationaal Park Torres del Paine in Chili.
Vanuit Puerto Natales wens ik jullie allemaal een fijne kerst (nog steeds cq weer wit?) en vooral een mooi, gelukkig en gezond 2010 toe!
Veel liefs, Carolien
PS Dank voor alle verjaardagsfanmail! Eventueel verstuurde sms-jes zijn niet aangekomen aangezien er vrij weinig masten staan onderweg naar Antarctica ;-) (en er een maximale houdbaarheid voor geldt)
En expedition a... Antarctica!
Waaaaaaaaaah! Ik kan het zelf nog nauwelijks geloven, maar... ik ga naar Antarctica!!! 22 dagen met het Nederlandse zeilschip ´Europa´. Vanmiddag om 17h word ik aan boord verwacht, morgenochtend vroeg zullen we vertrekken. Aangezien ik druk bezig ben met skipakken huren en zonnebrandcreme kopen, hierbij even een van de website http://www.barkeuropa.com/ gekopieerde globale reisbeschrijving. Op deze site staan overigens ook prachtige foto´s (van eerdere Antarctica-expedities) en is het mogelijk het schip te volgen.
---------
Deexpedities starten vanuit het Argentijnse Ushuaia, het meest zuidelijke stadje van Zuid-Amerika aan het Beagle kanaal. Van hier wordt het bij zeelieden bekende water bij Kaap Hoorn, de Drake Passage, overgestoken. Onderweg zullen albatrossen en stormvogels het schip begeleiden naar het Antarctisch paradijs. Nadat de Antarctische convergentie zone is gepasseerd koerst de EUROPA tussen tafelijsbergen door naar de ‘South Shetlands' eilanden. Hier is het dierenleven overweldigend. Zeeleeuwen, pelsrobben, pinguïns, jagers, Kaapse duiven, ijshoenders en aalscholvers gebruiken de Antarctische zomer om hun jongen groot te brengen. De EUROPA gaat dagelijks voor anker in beschutte baaien. De bemanning brengt iedereen aan wal met de bijboten. Op veel plaatsen zullen duizenden pinguïns, verschillende soorten, zoals de ezels-, kinband- en Adeliepinguïn, de bezoekers verwelkomen. Een ervaren gids vertelt over de flora en fauna, maar wijst ook de weg naar de vogel- en zeeolifanten kolonies. Natuurlijk wordt er ook uitgelegd hoe deze ongerepte omgeving het minst verstoord wordt door het bezoek van mensen. Het schip vaart verder zuidwaarts. De meest trouwe bezoekers van de Zuidelijke Oceaan, de enorme bultrug walvissen, vinvissen en orka's zullen zo af en toe nieuwsgierig vanaf enkele meters naar de EUROPA komen kijken. De ijsmassa's van het vaste land zijn imposant. Steile gletsjers; muren van ijs met een vormenrijkdom en kleurenpracht, waaraan niets in de natuur kan tippen, omringen de EUROPA. Aan de mondingen drijven de ijsschotsen waarop de krabbeneters hun leven doorbrengen. Het programma is afwisselend. Elke dag is anders. Alle indrukken zijn nauwelijks te verwerken. Dan wordt het tijd om het paradijs te verlaten. De zeilen gaan bij om richting Kaap Hoorn te koersen. De laatste dag vaart het schip tussen de eilandenchaos van 'Tierra del Fuego', Vuurland. Na het bezoek aan Antarctica doen de bergen erg groen aan terwijl de toppen grotendeels bedekt zijn met sneeuw. Dit fjordengebied is ongekend ruig en wordt bevolkt met Magelhaen pinguïns, zeeleeuwen en rotsaalscholvers. Maar de tassen moeten nu toch echt worden gepakt. Een aantal opvarenden zullen zijn bevangen door de poolkoorts, die nooit meer over schijnt te gaan.
....Meedoen met het reilen en zeilen op het schip is een deel van de ervaring. Iedereen wordt ingedeeld in wachten om het schip te sturen, de zeilen op te zetten, te brassen, te navigeren, piepers te jassen, enz. ...
--------
Spannend!
Ciao! Carolien
Y ahora... vacaciones! (en dan nu.. vakantie!)
Donderdagheb ik Yvonne uitgezwaaid in El Calafate, wat betekent dat haar bezoek er alweer op zit. In 3,5 week zoveel mogelijk van het enorm grote Argentinie zien is een hele klus, vandaar de titel van deze blog: ik ben gewoon toe aan vakantie geloof ik
In Baires (zoals Buenos Aires door de locals wordt genoemd) was het weer eens tijd voor een logeerpartijtje, ik mocht namelijk in het appartement van Juan, een vriend van Juan, vriend van mijn vriendinnen in Uruguay. In heel Argentinie hebben we nog veel `Juannen uit Baires`ontmoet! Compleet met schoonmaker Jose, die iedere dag de hal en de stoep schrobt en niet te vergeten even met een spuitbus door de lift gaat en een praatje maakt met alle bewoners (en gasten) - goede praktijkles spaans voor Yvonne! In deze wereldstad (12 miljoen inwoners) heb ik allerlei grote-stad-activiteiten ondernomen, zoals een bezoek aan het Evita-museum (ik ben onder de indruk van wat zij heeft bereikt en teweeg heeft gebracht onder de bevolking) en haar graf; diverse parken (met prachtige rozen); een bezoek aan de musical `la fantasma de la opera` en een tangoles. Na een paar dagen stond Yvonne op het vliegveld. Samen hebben we onder andere een fietstocht met gids door de stad gedaan, langs oa ´Caminito´ metmooie gekleurde huisjes van hout en golfplaat in de wijk La Boca; een tangoshow bijgewoond (waarna we niet anders kunnen zeggen dan dat dit een zeer passionele dans is!) en een bezoek gebracht aan deltagebied Tigre, waar het op zondag schijnt te bruisen, maar wij op maandag eerst de verkeerde bootroute ingepraat zijn maar vervolgens door Fernandez zijn uitgenodigd mee te gaan op zijn boot (onder de voorwaarde dat we zelf mogen bepalen hoeveel we willen betalen, aangezien hij nu eenmaal liever de zonsondergang op het water dan op de wal bekijkt
Daarna op naar wijnstreek Mendoza, inderdaad, om wijn te drinken. Nou ja, te proeven dan. In een temperatuur van minimaal 30 graden zijn we van bodega naar bodega gefietst, hebben ons de kunst van het proeven meester gemaakt (vooral in je nek proeven valt nog niet mee) en natuurlijk een paar glaasjes geproefd. Dat we tijdens onze terugtocht begeleid werden door politie (met zwaailicht) was wat ons betreft zwaar overdreven, maar die hebben we dan ook afgeschud toen er een andere toerist van zijn fiets viel
Volgende bestemming was San Martin de los Andes, in het merengebied. Wat een oneindige vlaktes waar slechts een kaarsrechte weg doorheen loopt. Vanuit San Martin hebben we de zeer beroemde 7-merenroute gedaan die eindigt in Villa Angustura, waar we het restaurantje van Maxima`s broertje Martin hebben opgezocht, maar hem helaas niet hebben getroffen. Daarnadoorgegaannaar Bariloche. En dat alles ... in stromende regen en snijdende wind. Of zoals we altijd zeggen, `straffe wind`, aangezien onze trouwe metgezel Patrick (schrijver van een reisgids over Argentinie) het daar constant over heeft.Bariloche wordt ook wel `klein Zwitserland`genoemd, door de ligging in de bergen en de aanwezigheid van de vele meren, maar ook door de vele houten huisjes in Zwitserse stijl (en de zwitsere gerechten op de menukaart).Wij hebben ons hier voornamelijk bezig gehouden met de vraagof we aldan niet nog wat winterkleren in moeten slaan als we naar het zuiden gaan en het drinken van warme chocolademelk. Het is niet moeilijk voor te stellen dat het hier prachtig is als het mooi weer is, maar wij besloten onze wandelplannen maar te skippen en door te gaan naar de oostkust, naar Puerto Madryn. Hoofddoel om nabijgelegen schiereiland Valdes te bezoeken waren de walvissen. We hebben een boottocht gedaan waarbij we er ontzettend veel hebben gezien, diverse bommetjes hebben zien maken (niet dichtbij) en diverse mooie staarten boven het water uit hebben zien komen. Wat een enorm grote (en lelijke!) beesten zijn het! Vroeger in het seizoen schijnen ze zelfs gewoon vanaf het strand van Puerto Madryn te bewonderen te zijn - Yvonne heeft er 1 gezien in de verte! Maar... naast de walvissen hebben we nog meer dieren gezien die de moeite waard zijn om aan ons lijstje toe te voegen. Allereerst zee-olifanten (ook lelijk!), pinquins (geweldig, dat waggelen) en ... 2 orca`s, op zoek naar een lekker hapje (=zeehond!). Wat dat betreft hebben we echt geluk gehad, die zijn niet ieder dag te zien! Terug in Puerto Madryn besloten we nog even langs de haven te lopen, om het schip `Stad Amsterdam`oftewel de `Beagle`te bekijken. Wellicht kennen jullie het project van de VPRO waarbijde route dieDarwin in zijn schip ´Beagle´gevaren heeft, nagevaren wordt (zie www.beagle.vpro.nl)? Op aanraden van een passerende matroos zijn we het (gesloten) hek doorgelopen en hebben aan iemand aan dek die even later de kapitein bleek te zijn de sterk geformuleerde vraag voorgelegd `Ik durf het bijna niet te vragen, maar .. mogen we even een kijkje komen nemen?´En... hebben vervolgens een uitgebreide rondleidinggekregen, wat bijzonder, want dat doen ze niet bij iedereen. Kortom, 8 november staat genoteerd als onze geluksdag! En zo hadden we weer een reden gevonden om niet zelf te hoeven koken (in het dure Argentinie) en hebben aansluitend zelfs nog een leuk feestje gebouwd op de plaatselijke dansvloer (de grote schare opdringerige Argentijnen buiten beschouwing gelaten).
Helaas bereikte ons een paar dagen later het trieste bericht dat 4 opvarenden van het schip een ernstig auto-ongeluk hebben gehad, waarbij 1 persoon is overleden en 2 nog in kritieke toestand in het ziekenhuis verkeren.
Door de ondervonden weersomstandigheden in het merengebied en de voorspellingen op het internet waren we enigszins terughoudend om nog verder naar het zuiden te trekken, maar ja, als je naar Argentinie gaat, ga je natuurlijk ook naar Patagonië.Gelukkig was de gedane moeite (een 27-urige busreis,incl.buswissels, vele paspoortcontroles, geweldadige films en helaas een onverwacht gebrek aan catering) het dubbelen dwars waard! Wat een overweldigende natuur en watbijzonder dat het na ruim 8 maanden reizen nog steeds mogelijk is om me te blijven verbazen (en wat leuk om te ziendat Yvonne zich nogveel meer verbaast dan ik). In El Calafate hebben we de zeer indrukwekkende gletsjer Perito Moreno bezocht (60 meter hoog en 5 km breed zichtbaar boven water), op een stralendblauwe dag. Een indrukwekkend natuurverschijnsel, dat de tot ijs getransformeerde sneeuw door dezwaartekracht naar beneden schuift, maar dusdanig compact is dat het nietgeheel smelt.We hebben diverse brokken af zienbreken, wat een geweldig geluid (vergelijkbaar met onweer) met zich meebrengt, mede aangezien dit eengolfslag veroorzaakt in het water, waar al allerlei ijsschotsen drijven. Hierdoor aangemoedigd zijn we doorgegaan naar El Chalten, een dorpje met ongeveer 800 inwoners (waarvan het merendeel vanzelfsprekend in toerisme werkzaam is), in een dalletje waarvandaan de toegang tot de bergen (waaronder de beroemde Fitz Roy en Cerro Torre), gletsjers en blauwe meren zeer gemakkelijk is. Toegang tot dit nationale park is gratis en er staan zelfs zeer duidelijke bordjes overal -voor het eerst dat ik dat zie, in Zuid-Amerika. Wonderbovenwonder hebben we hier wederom ontzettend veel geluk gehad met het weer op onze wandeldagen, dat kan namelijk nogal veranderlijk zijn en zowaar.. het is hier stukken warmer dan in het Merengebied. Oftewel... mooie uitzichten op bovengenoemde twee prachtige toppen (hoewel altijd deels in de wolken)! En ook hier was het weer tijd voor een nieuwe uitdaging: wandelen op een gletsjer! Een totale tocht van 12 uur, inclusief wandelen naar de gletsjer, een riviertje oversteken aan een kabel, wandelen met stijgijzers onder onze voeten en als toetjeijsklimmen met pikhouwelen! Fantastisch! In het dorpje zelf is niets te beleven, maar we zaten in een erg leuk en huiselijk hostel, prima locatie voor onze dagelijkse borrel, we zaten tenslotte alhelemaal in het Argentijnse ritme van 23h eten (wat lastig te combineren is met een keuken dieom 23h sluit).En jawel.. het is ons toch ook gelukt om hier tot in de late uurtjes een feestje te bouwen met de locals in de enige kroeg van het dorp. Om de volgende dag tijdens ons afscheidsdiner door de ober begroet te worden met ´jullie zijn toch degenen die gisteren met mij op tafel wilden dansen?´
Terug in Calafate was het dus tijd om afscheid te nemen, Yvonne is teruggevlogen naar Baires (en Nederland). Ik ben gisteren aangekomen in Ushuaia, het meest zuidelijk bewoonde punt van Argentinie (Chili heeft nog een zuidelijkere bewoonde plaats). Ik begrijp nu ook waarom dat zo´n lange reis is - het is namelijk niet mogelijk via Argentijns grondgebied hierheen te komen, oftewel, we moesten 2 keer de grens oversteken (én nog met een pont én nog een buswissel). Metregen en een straffe windrondom mijn zolderkamertje maar met uitzicht op het Beaglekanaal en witte bergtoppen blijf ik lekker binnen vandaag - het is tenslotte vakantie!
Hoe gaat het met jullie? Ik hoor het graag!
Un embrazo,Carolien
Oproep (vervolg): verkiezing verlengd t/m donderdag 19 november
Dag allemaal!
Allereerst hartelijk dankvoor alle ' veren in m'n kont' in de vorm van de mooie complimenten en niet te vergeten de uitgebrachte stemmen voor reisblog van het jaar!
In verband met defoutieve stemgegevensis de verkiezing verlengd, het is nog mogelijk om te stemmen tot en met donderdag 19 november a.s. In de tot en met 15 november bijgewerkte tussenstand had ik met 28,18% van de stemmen een tweede plaats (waarbij nummer 1 44,55% van de stemmen had).
Bij deze de allerlaatste oproep om je stem uit te brengen, daarna hou ik op met zeuren en zal ik gewoon weer reisverslagen gaan schrijven
Stemmen gaat als volgt:stuur een SMSnaar 4888 met als tekst ´viop 4´(met spatie)(kosten 0,55 euro).
Muchas gracias!
Carolien
Oproep (vervolg): juiste gegevens om te stemmen!
Dag fans,
Allereerst dank voor devele reacties dat jullie hebben geprobeerd te stemmen, maar dat jullie een foutmelding kregen...Wat bleek, foutje van de organisatie!
Bij deze de juiste stemwijze:
Je kunt je stem uitbrengen door een SMS te sturen naar 4888 met als tekst ´viop 4´(met spatie) aangezien mijn weblog nummer4 heeft meegekregen (kosten 0,55 euro). Let op: stemmen kan tot uiterlijk 15 november a.s.!
Muchas gracias!
Carolien
PS Deregen isinmiddels veranderd in sneeuw en de kou in waterkou...
Oproep: stem op mijn reisblog (uiterlijk 15-11-2009)!
Dag allemaal,
Tot mijn verrassing is mijn reisblog genomineerd voor de titel ¨Reisblog van het jaar 2009´!De winnaar wordt (uiteraard) bepaald op basis van het aantal stemmen, dus... bij deze de vraag of ik op jullie stem kan rekenen?
Ziewebsite www.reisblogverkiezing.nl/
Je kunt je stem uitbrengen door een SMS te sturen naar 4888 met als tekst ´wwp 4´, (met spatie) aangezien mijn weblog nummer4 heeft meegekregen (kosten 0,55 euro). Let op: stemmen kan tot uiterlijk 15 november a.s.!
Onder de stemmers wordt het boek ´De 10 geboden van de wereldreiziger´ verloot (en zelf maak ik kans op een I-pod
Alvast dank!
Carolien
PS Yvonne en ik zijn inmiddels in het Merengebied, waar het behalve koud (5,5 graad) ook helaas regent... maar dat mag de pret niet drukken. Verhalen volgen binnenkort!
Vamos a la playa (en Uruguay!)
Hola!
Even een berichtje vanuit Uruguay! De Salar de Uyuni was onbeschrijfelijk mooi met de uitgestrekte en oneindige zoutvlaktes, een eiland met cactussenen prachtige meren in allerlei kleuren met ontzettend veel flamingo´s (verschillende soorten zelfs). Twee dagenhebben we daar rondgereden door de woestijn zonder echte wegen,geslapen in een zouthotel, op de derde dag in de vroege (koude) ochtend genoten van een heerlijk warme hotspring met fantastisch uitzicht om vervolgens ergens in de middleof nowhere afgezet te worden bij een gebouwtje - degrens met Chili.
In San Pedro de Atacama (Chili) was het verrassendzomers warm (goed dat ik die rokjes nog niet weg had gegooid, hoewel sinds Ecuador niet meer gebruikt
Maar niet getreurd om de regen, twee dagen feesten (incl. indrinken met zelfgemaakte caipirinha´s) was ook hartstikke leuk. Samen met tweeUruguayese meiden, die zich ten doel hebben gesteldhun landin positieve zin op de kaart te zetten (ze studeren toerismee, dus met het oog op de toekomst). Ik werd dan ookuitgenodigd in Montevideo bij één van hen thuis te logeren. Dit keer niet een enorm groot huis, maar ze stond graag haar bed aan mij af. Na de verloren kwalificatiewedstrijd tegen Argentinie (waarvoor we jammer maar helaas geen kaarten meer konden krijgen) ben ik doorgegaan naar Salto, alwaar ik morgen lekker ga badderen in een van de vele hotspringcomplexen.
Welkom terug in de Westerse wereld...met asfaltwegen (inclusief strepen op de weg en meerbaanswegen), bussen met airco en toilet, supermarkten (waar ze zelfs tampons verkopen dus 3 drogisterijen afgaan is niet meer nodig), toiletten mét WC-papier en riool dat dit papier ook aankan, lange mensen en .. hoge prijzen! Elke dag buitenshuis eten is er dus helaas niet meer bij, Ik benzelfs aan het koken geslagen...
Daarna op naar Buenos Aires, om Argentinie te gaan verkennen. En wel..samen met mijn vriendinnetje Yvonne, die over 9 nachtjes op het vliegveld staat!
Besos! Carolien
P.S. Na heel veel gedoe is het dan toch gelukt mijn ticket naar Nieuw-Zeeland te verplaatsen, joepie! Ik vlieg 05-01-2010, dus dan kan ik inderdaad kerst en oud & nieuw in het mooie Zuid-Amerika vieren (nee, natuurlijk heb ik nog geen concrete plannen)
Los Bolivianos, me encantan! (geweldige mensen, die Bolivianen)
Hola!
De zomer is begonnen op het zuidelijkhalfronden dat is te merken ook -niets lekkerder danop een van de vele prachtig onderhouden pleinen/parken (midden in het centrum) op eenbankje in de zon mensen te kijken of een boekje te lezen. Heb in Sucre een gedicht gevonden dat dat heel mooi beschrijft: op eenbankje in het park, onder het geluid van het bewegen van deboombladeren in de wind je gedachten de vrije loop te laten over dat wat geweestis en ruimte geven voor nieuweervaringen. Aangezien slechts een enkeling van julliede spaanse taalbeheerst, heb ik me de moeite bespaardhet gedicht over te typen
Maar ach, af en toe ´moet´er ook geblogd worden nietwaar? Nee hoor, dat doe ik met plezier! Door alle leuke dingen die er te doen zijn, komt het er alleen niet altijd even snel van.
Bolivia dus...La Paz, op een hoogte van 3636m en economisch en politiek centrum maar niet de hoofdstad,beviel mebeter dan verwacht -ondanks de enorme hoeveelheid verkeer en mensen. Inderdaad veel ronde vrouwtjes met bolhoedjes - vraag is nog steeds of ze echt zo dik zijn, of dat het door de kleding komt (meerdererokken met daaroverheen een soort schort). Ze kunnen in ieder geval heerlijke broodjes avocado en koffie serveren als ontbijt in een van de vele ministalletjes op de markt. Vandaaruit heb ik de ´world´s most dangerous road´per mountainbike afgedaald - 3600m dalen in 65 km over een smalle zand/grindweg naast een ravijn. Nou ja, smal..3,5m is voor fietsers wel voldoende hoor, de naam dankt zijn oorsprong dan ook uit de tijd dat de weg nog toegankelijk was voor tweerichting motorverkeer. Maar bij het boeken van de trip wel goed gekeken naar de geboden veiligheid, en uiteindelijk geboekt bij degene die zelf met zijn arm in het gips zat naar aanleiding van een val
Daarna was het weer tijd voor een 3-daagse hike. Nu weet ik écht zeker dat ´acclimatisatie´ het codewoord is, we hebben namelijk 3 dagen rondgelopen tussen 3000m en 5000m (met 1 uitstapje naar 5400m, tot nu toe mijn persoonlijk record) zonder enig tekenvan hoogteziekte.Op weg naar het startpunt worden de inkopen nog even gedaan, om vervolgens te vertrekken met gids Cleto, Michelle (die ik ken van het brandende boot avontuur), 2 Israelische meiden (voor slechts 1 nacht) en 2 ezeltjes met begeleider. Tentje opgezet op 4000m in een sneeuwbui en vervolgens warmte gezocht in de ruime kooktent - alleen jammer dat het kookstel lekte, waardoor de gas(?)lucht enorm brandde aan onze ogen én het koken ontzettend lang duurde (we dachten eerst dat hij een grapje maakte over etenstijd). De volgende dag hadden we het geluk binnen te kunnen slapen (want de eerste nacht was ondanks extra fleecebinnenzak en warmwaterfles toch koud), waarbij we ook nog eens de slaapzakken hebben gebruikt van de andere 2 vertrokken deelnemers. Met name dag 2 en 3 waren fantastisch: ontzettend veel azulblauwe meren,tijdens onze gehele wandeling omringd door sneeuwtoppen en in 3 dagen slechts 3 toeristen en een handjevol locals en lama´s gezien.En een erg goede gids, die het echt rustig aan deed, begrip heeft voor onze behoefte foto´s te maken én zelfs onderweg nog fantastische lunches weet voor teschotelen (in de ochtend vers gevangen forel).
Vervolgensop naar Rurrenabaque ten Noorden van La Paz, voor 3 dagen jungle en 3 dagen pampas (lagere begroeïng). Alsof ik voet zette op Afrikaanse bodem, met de tropische temperatuur, het rode zand en ..de brommertaxi´s. In de jungleeen bijna-privetour met slechts 1 ander (met dank aan een veeleisend frans stel, die een extra gids hebben bedongen): al wandelend (en 1 nacht kamperend in slechts klamboe) op zoek naar de dieren, die ik dan helaas meestal nog steeds niet (goed) kan zien ... Vooral veel wilde zwijnen gehoord en gevolgd, het paradepaardje van de gids...Tja, klinkt misschien verwend, maar ik vond de jungletrip in Ecuador leuker. In de pampastour werden de dieren meer op een presenteerblaadje aangeboden, met name veel schildpadden en aligators (kleiner dan krokodil). Maar ook onze zoektocht naar anaconde hebben we met succes afgesloten (hoewel ´slechts´1,5 m lang). Jammergenoeg viel het zwemmen met roze rivierdolfijnen een beetje tegen, ze gingen er namelijk vandoor... waarop ik ook snel weer in de boot ben geklommen, want zij schijnen aligators en piranha´s op afstand te houden..Het piranhavissen én eten daarentegen was leuker respectievelijk lekkerder dan verwacht. En hangmatten met prachtig uitzicht en zonsondergang in ´sunsetbar´onder het genot van een biertje was na tijden van kou wel weergenieten hoor! Vraag is wel of de tour zo ecoverantwoord is als ze zeggen, met het vasthouden van aligators en anacondes en het vissen van piranha´s...
Volgende punt van bestemming was Sucre, hoofdstad van Bolivia die terecht ook wel ´cuidad blanca´ (witte stad) wordt genoemd in verband met de vele witte gebouwen (die ook daadwerkelijk regelmatig worden geverfd). Tot mijn verrassing is het hier t-shirt weer! En ik viel recht met mijn neus in de boter aangezien er een 2-daags festival gaande was: de intrede van maagd Guadalupe. Dit wordt gevierd met een soort carnavalsoptocht, van 13.00h tot 03.00h! Prachtige kostuums en dansen indrukwekkend om te zien dat de deelnemers constant weten te blijven lachen.
Hierna ben ik met de belgische Martien het platteland gaan verkennen. De gids die we op het oog haddenkon helaas geen vrij krijgen van zijn hostalbaan, maar volgens hem was het geen enkel probleem alleen te gaan. Nou ja, kan het alleen nog maar nog goedkoper worden dan 16 euro per persoon voor 2 dagen (all in). Op naar de bushalte bij een markt, afgedongenophet buskaartjeen opnaareen of ander Incapad. Vol nieuwsgierigheid werden we ontvangen in de bus en het enthousiasme werd alleen maar groter toen we ook nog een woordje spaans bleken te spreken (waar hun primaire taal Quecha is).Vlak bij de kerk hadden we al snel een incapad gevonden, om erhalverwege achter te komen dat het een anderpad was dan gepland...welkom in Bolivia, informatieverstrekking is niet altijd even duidelijk..Maar erg mooi, en volgens onze kaart-met-beknopte-informatie zou er in de plaatsvan bestemming in ieder geval slaapgelegenheid zijn. We kwamen terechtbij een handjevol huizen, een school en een kerk en na een aantal maal vragen bleken we te kunnen logeren bij Augustina - 94 jaar (!), eigenaresse van de enige winkel inhet dorp, waar dan ook onze 3 bedden stonden. Een schat van een mens, die heerlijk voor ons heeft gekookt - allesvan eigen land uiteraard.Een hele belevenis om tezien hoe zij haar vee (varkens, schapen, geiten) vrij liet, om zeeen paar uur later weer op te zoeken op straat en binnen te laten. Hoofdactiviteit voor ons was vervoer regelen voor de volgende dag, de meningen bleken namelijk nogal verdeeld of er openbaar vervoer zou zijn of niet (en zo ja, hoelaat). Hoe? Nou gewoon, elke passerende auto (een stuk of 3) aanspreken met de vraag of we de volgende dag mee kunnen rijden en op zoek naar de eigenaren van geparkeerde auto´s (ook 3). Inderdaad, tot groot vermaak van de zich op straat verzamelende dorpsbewoners. Na een ontbijtje vanrijst met tomaat en wortel en ui(en een zelfde portie mee in een plastic zakje als lunch - zo wordt etentenslotte ook op straat en in bussen verkocht)en een half uurtje wachten kwam er gelukkigtoch een camion langs, een soort´veevervoerwagen´ voor mensen (en bagage zoals grote hoeveelheden levensmiddelen). Eenmaal op de plaats van bestemmingwaren we, ondanks de aanwezigheid van een bord,toch niet geheel overtuigd dat we goed waren. Een toevallig passerende motorrijder wist het ook niet, maar wilde ons tweeën met plezier even een liftgeven over de in haarspeldbochten stijgende zandweg ... en vervolgens weer omlaag, toen het ook daarniet bleek te zijn. Wederom prachtige uitzichten, mooie kleuren en indrukwekkende rotsen (maar een minder mooi aangelegd pad).Denk je alleen te zijn, staat daar toch ineens een cocabladeren kauwendeindiaan,inderdaad, om entreegeld te innen.Een paaruur later al klimmend en klauterend in een riviertwijfelden we wederomover de route en besloten hulp te vragen bij een van de huizen die we hadden gezien. N.B.Plan International heeft in deze omgeving overduidelijk goed werk verricht, alle huizenzijn namelijk voorzien van dezelfde herkenbare witte toiletgebouwtjes.Onze redder in nood bleek eenof andere dronkenlap (tja, deenige levende ziel), die onsnaar een andere plaats heeft begeleid dan dat wij voor ogen hadden. Maar geen probleem, ook hier werden we met open armen ontvangen enmochten we in de school slapen, op een gymmat. Goed dat we niet hebben gewacht op de vergadering van de gemeenschap diein plaats van om 21h om 3h afgelopenwas om in die ruimte te slapen...Ook hier werden we goed verzorgd (uiteraard wel tegen betaling), met een maaltje bereid op een houtsvuur. De volgende dag zouden we terug gaan naar Sucre, maar ach, waarom niet nog een extra dorpje bezoeken alshet eerste vervoermiddeldat langskomt daar naartoe gaat? We mochten zelfs mee terug rijden´s middags (na hun bouwwerkzaamheden), maar aangezien wij al na een uurtje uitgekeken waren, hebben we de eerste de beste motorrijder aangesproken, die inderdaad naar Sucre zou gaan en inderdaad ook nog wel een vriend had die ook die kant op ging - kat in het bakkie. Nou ja...totdat Martien was vertrokken en mijn lift Winston ineens zonder benzine bleek te zitten en we op zoek moesten naar degene die de benzine verkoopt, oftewel, uurtje rondwandelen en rondvragen. Later bleek .. dat Alfredo (53), naar wie we op zoek waren, niet de plaatselijke benzineverkoper is maar een collega van Winston. En dat dit Winston´s eerste rit op zijn spiksplinternieuwe motor (eigendom van zijn baas) was, dat hij helemaal geen mensen achterop mag meenemen maar vooral ook bang daarvoor was.. en daarom Alfredo wilde vragen mij achterop te nemen. Alfredo was dolenthousiast, stond erop mij eerst nog even de ´Salar de Potolo´te laten zien, op slechts 15 minuten afstand -maar welover eensoort motorcrossparcour! Vervolgens heeft hij lekkere eitjes voor ons gebakken (het enige restaurant was gesloten) en zijn we op tourtempo naar Sucre gegaan - met name aangezien we steeds op Winston moesten wachten! Maar ach, zo zonder helm hoor je mij daarover niet klagen..
De volgende dag op visite geweest bij Winston in zijn dorp Yotala, waar ik de Nederlandse koeien van zijn oom heb mogen bewonderen en...melk rechtstreeks van de met hand gemolken koe heb mogen proeven, lekker(iets dat ik in Nederland volgens mij nog nooit heb gedaan!). Zondag zouden we gaan lunchen bij Alfredo thuis, maar ..die zat als gevolg van een regenbui ergens vast (later bleek namelijk dat hij speciaal voor mijn lift teruggereden is naar Sucre, en de volgende dag weer terug naar Potolo).
Na nog wat regeldagen in Sucre (foto´s branden, pakket versturen, ticket proberen te verplaatsen,mensen bellen, voor het eerst sinds vertrek naar de kapper, etc) op naar Cochabamba, op uitnodiging van ... mijn motorlift Alfredo (die daar was in verband met een congres voor zijn werk en aansluitend familiebezoek), om te logeren bij zijn familie. Tja, niet echt op de route (handiger om vanuit La Paz te bezoeken) en niet echt een bijzondere plaats, maar ach, wel een ervaring natuurlijk. Dus na een busrit van 12 uur (vervoer gaat in verband met vele zandwegen én bergachtig gebied niet altijd even snel hier) met open armen ontvangen in het (enorme) huis van zijn zus Estella en vervolgens met hem zijn broersbezocht. Ik heb in tijden niet zoveel cola gedronken - dat wordt directgekocht zodraje arriveert en zonder te vragen ingeschonken.De eerste avond zowaar Estella en man George zover gekregen wat te gaan drinken in een cafe (voor het eerst in 30 jaar!) en de tweede avond tot in de late uurtjes op stap geweest met neef Marcello. ´Es tu casa´ (het is jouw huis), oftewel, al mijn familie en vrienden zijn welkom, dus als je plannen hebt naar Bolivia te gaan, laat het vooral even weten!
Nu ben ik in Uyuni, waar ik de zoutvlaktes, flamingo´s en rode en groene meren ga bewonderen. En van daaruit...zal ik doorsteken naar San Pedro de Atacama in Chili en laat ik Bolivia (meteen beetje pijn in mijn hart) alweer achter!
Hasta la proxima!
Un besito, Carolien